DANIŞMANLIK · EĞİTİM · KOÇLUK
Bir öneri sistemi kuralım: Duvara kutular, yanına güzel formlar, bir de ödül… Öneriler yağsın, tasarruflar gelsin. Keşke yalnızca bunlar yetseydi.
Sahada gördüğüm sıkıntı, çoğu zaman fikir eksikliğinden önce geri bildirim eksikliği. Çalışan önerisini yazıyor; sonra ne olduğunu öğrenemiyor. Bir süre sonra kutu duruyor, ama güven azalıyor.
Kutuya girmeyen sorular
Hangi problemi çözmeye çalışıyoruz? Fikri kim değerlendirecek? Ne zaman cevap verecek? Deneme için zaman ve destek var mı? Uygulama sonucunu kiminle paylaşacağız?
Ödül vermek başlı başına yanlış değildir. Ancak yalnızca öneri sayısını ödüllendirmek, aynı fikrin bölünmesi veya sahiplik tartışmaları gibi istenmeyen davranışları teşvik edebilir. Katkıyı adil biçimde tanımakla, her formu prim yarışına çevirmek arasında fark var.
Çalışan bir öneri düzeni
- Problemi görün: İşi yapan kişinin yaşadığı güçlüğü yerinde dinleyin.
- Geri dönüşü belirleyin: Değerlendirme sorumlusunu ve cevap süresini açıklayın. Ertelenen veya kabul edilmeyen fikrin gerekçesini paylaşın.
- Küçük bir deneme yapın: Güvenlik, kalite ve gerekli onayları gözeterek sonucu ölçün.
- Öğrenileni koruyun: İşe yarayan yöntemi standarda ekleyin; katkı verenleri görünür kılın.
- Takip edin: Yalnızca fikir sayısını değil, cevap süresini, uygulanan iyileştirmeyi ve sonuçların sürekliliğini izleyin.
Asakai gibi günlük toplantılar bu takibi destekleyebilir; öneri sisteminin tek geçerli biçimi değildir. İşletmenin çalışma düzenine uygun bir geri bildirim ve problem çözme süreci kurulmalıdır.
Öneri sistemi, Kaizen’in tamamı değildir. Fikirlerin işin içine girebildiği bir kapıdır. O kapının arkasında kimse yoksa, en güzel kutu da işe yaramaz.
Görsel, sahada karşılaştığım bir duruma dayanır.
