DANIŞMANLIK · EĞİTİM · KOÇLUK
Tolstoy’un “İnsan Ne İle Yaşar” kitabındaki hikâyelerden birisiydi…
Şu üç sorunun cevabını arayan bir kral vardı:
1) Bir işe başlamak için en doğru zaman ne zamandır?
2) En önemli insan kimdir?
3) Yapılması gereken en önemli iş nedir?
Kral, bu soruların cevaplarını öğrenirse her zaman doğru kararlar verebileceğini düşünüyordu.
Pek çok kişiye danışmıştı. Ancak aldığı cevapların hiçbiri onu tatmin etmedi.
Sonunda, ormanda yaşayan bilge bir münzeviyi ziyaret etmeye karar verdi.
Yaşlı adam toprağı kazıyordu.
Kral sorularını sordu, fakat adam cevap vermeden çalışmayı sürdürdü.
Onun yorulduğunu gören kral, küreği eline alıp yardım etmeye başladı.
Saatler geçti. Kral hâlâ cevap bekliyordu.
Akşama doğru yanlarına yaralı bir adam geldi.
Kral hemen onunla ilgilendi. Kanamasını durdurdu, yarasını sardı, su verdi.
Adamın hayatta kalmasına yardım etti. Ertesi sabah öğrendiği gerçek şaşırtıcıydı:
Yaralı adam, aslında onu öldürmek için pusu kurmuş bir düşmanıydı.
Kral gecikince saklandığı yerden çıkmış, muhafızlarla karşılaşarak yaralanmıştı.
Şimdi ise hayatını kurtaran kraldan af diliyordu.
İki düşman barışmıştı. Kral, ayrılmadan önce sorularını yeniden sordu.
Münzevi, cevapları zaten yaşayarak öğrendiğini söyledi:
En önemli zaman, şimdidir.
Çünkü bir şey yapabileceğimiz tek zaman, içinde bulunduğumuz andır.
En önemli insan, o anda yanında bulunandır.
Çünkü bir başkasıyla yeniden karşılaşıp karşılaşmayacağını bilemezsin.
En önemli iş, o insana iyilik yapmaktır.
Önümüzde toplantılar, teslim tarihleri, hedefler, çözülmesi gereken sorunlar olan yeni bir hafta var.
Her birine yetişmeye çalışırken bazen hemen yanımızdaki insanı gözden kaçırıyoruz.
Bir şey anlatmaya çalışan çalışma arkadaşımızı… Sahada desteğimizi bekleyen operatörü…
Akşam bizimle konuşmak isteyen çocuğumuzu…
Bazen en doğru adım, birkaç dakika durup dinlemek.
Birinin işini kolaylaştırmak.
Bir sorunu birlikte çözmek.
Yardım isteyen birine zaman ayırmak.
Haftanın sonunda yalnızca kaç işi bitirdiğimizi değil, kimin yükünü hafiflettiğimizi de hatırlayalım.
Belki takvimde görünmeyen bu küçük anlar, yaptığımız işlerin en anlamlı kısmı olacak.
Üstelik bunun fırsatı bugün hemen yanı başımızda olabilir.
Bu hafta kendime şunu soracağım:
Şu anda, yanımdaki insan için ne yapabilirim?
