Nitelikli Çalışanları Kaybetmemek İçin

Bir çalışan sürekli soru soruyor, problemi görünür kılıyor ve daha iyi bir yöntem öneriyor. Bu katkıyı geliştiriyor muyuz, yoksa düzeni bozduğu için rahatsız mı oluyoruz?

Bazı işletmelerde meraklı ve üretken insanların zamanla uzaklaştığını görüyorum. Ancak buradan “Giden herkes niteliklidir, kalan herkes vasattır” sonucu çıkmaz. İnsanlar ücret, aile, gelişim imkânı, iş yükü ve daha pek çok nedenle kalır veya ayrılır.

Uyum hangi noktada sessizliğe dönüşüyor?

Birlikte çalışmak için ortak kurallara ihtiyacımız var. Fakat kuralı sorgulayan her sesi uyumsuzluk sayarsak, iyileştirme fırsatlarını da kaybedebiliriz. Sadece sorunsuz görünmek ödüllendirildiğinde gerçek sorunları dile getirmek zorlaşır.

Güçlü bir ekip, herkesin aynı şeyi söylemesi demek değildir. Farklı görüşlerin gerekçesiyle konuşulabilmesi, alınan kararın uygulanması ve sonuçtan birlikte öğrenilmesi gerekir.

Katkıyı tutmak için ne yapıyoruz?

• Çalışanın fikrine gerekçeli ve zamanında cevap veriyor muyuz?
• Gelişim, sorumluluk ve ilerleme imkânlarını açık biçimde sunuyor muyuz?
• Sürekli aynı kişilere yüklenmeden iş yükünü yönetiyor muyuz?
• Ayrılma nedenlerini savunmaya geçmeden dinleyebiliyor muyuz?

“Teamwork” demek kolay. Ekip çalışması, WhatsApp grubunda kalp ve nazar boncuğu göndermekten daha fazla emek istiyor. Birbirimizin katkısını görebilmek ve eleştiriyi konuşabilmek gerekiyor.

Kişisel bir not

Bu konuyu düşünürken aklımdan iki isim geçti. İlki, Yüzleşme — Türkiye Vasatlıktan Nasıl Çıkar? kitabıyla bu tartışmayı gündeme taşıyan Adnan Dalgakıran.

İkincisi ise hayatımda tanıdığım en sıra dışı insanlardan biri: eşim Gökşün Aytekin. Onun varlığı, bu konuyu yalnızca iş hayatı üzerinden düşünmememi sağlıyor.